Londyn
Londyn, stolica Wielkiej Brytanii jest jednym z najważniejszych centrów finansowych świata i międzynarodowych węzłów komunikacji lotniczej, a także jednym z największych miast świata. W granicach Wielkiego Londynu (Greater London) mieszka około 8 mln osób natomiast w aglomeracji londyńskiej ponad 16 mln. Administracyjnie Wielki Londyn podzielony jest na 32 dzielnice oraz City.

Większość londyńskich budowli pochodzi z XIX wieku, kiedy rewolucja przemysłowa przyczyniła się do rozwoju miasta. Tylko niewielka część Londynu została zaplanowana i wybudowana wcześniej przez monarchów i możnowładców. Zabudowa miasta jest rozproszona. Londyn nie posiada wyraźnego centrum, lecz wiele lokalnych centrów, między którymi znajdują się rozległe dzielnice o niskiej zabudowie zamieszkałe przez klasę średnią.

Nie ma zgodności co do początków Londynu. Niektórzy historycy twierdzą, że na miejscu współczesnego miasta osada celtycka istniała przed przybyciem wojsk Juliusza Cezara w 54 r.p.n.e. Najstarsze wzmianki o początkach miasta zwanego Londinium pochodzą z połowy I w., tj. z czasów panowania rzymskiego. Miasto spalone w 60 r. podczas powstania Boudikki, zostało odbudowane wg rzymskich wzorów architektonicznych, a pod koniec II wieku otoczone murem. Wówczas Londyn położony był tylko na północnym brzegu rzeki, a dzięki Tamizie dostępnej dla statków morskich rozwijał się szybko jako port i stolica rzymskiej Brytanii. Rzymianie opuścili Brytanię około 410 roku. Anglosasi, którzy stali się panami tych ziem po ustąpieniu Rzymian porzucili miasto rzymskie i w pobliżu założyli swoje własne. Ten drugi Londyn powstał na terenie znanym obecnie jako Aldwych, tj. Stare Miasto. Anglosaski Londyn był niewielką osadą, której życie skupiało się wokół położonych na brzegach rzeki targów. Najazdy skandynawskie w IX i X w. spowodowały, że król Alfred Wielki, chcąc zapewnić mieszkańcom lepszą ochronę przed grabieżcami, polecił przenieść miasto z powrotem na miejsce rzymskiego Londinium. W 1029 roku ukończono budowę kamiennego mostu, który miał stać się wizytówką miasta przez kolejne osiemset lat. Z czasem na północnym brzegu Tamizy wyrosły dwa potężne miasta – handlowe City oraz kulturalna i polityczna stolica – Westminster. Ekspansja morska za panowania Tudorów wpłynęła na dalsze rozrastanie i bogacenie się Londynu. W latach 1566-70 stworzono giełdę, zaczęły powstawać kompanie handlowe. W XVIII wieku Londyn i Westminster rozrosły się tak, że ich granice zetknęły się ze sobą na północnym brzegu Tamizy. W XIX wieku, kiedy Wielka Brytania wzbogaciła się na przemyśle wiele pieniędzy wydawano na rozwój stolicy. Nieustannie powstawały nowe dzielnice i tereny zasiedlane przez arystokrację i klasę średnią. W okresie międzywojennym stary wiktoriański Londyn został otoczony pasem przedmieść. Przebudowane zostało centrum miasta, stare fabryki wyburzono, a na ich miejsce wybudowano dzielnice handlowe, między innymi słynną ulicę Regent Street. Po drugiej wojnie światowej nastąpiła kolejna przebudowa Londynu. Duża część wiktoriańskiej zabudowy centrum została zastąpiona wieżowcami, w których swoje siedziby znalazły hotele, giełdy, banki oraz przedstawicielstwa światowych koncernów. Wielka zmiana nastąpiła w systemie komunikacyjnym miasta. Jeszcze w XIX w. głównym szlakiem komunikacyjnym była Tamiza, a towary były rozwożone furmankami z nabrzeży w głąb miasta. Pierwsze linie kolejowe, budowane w latach 30. XIX w. układane były głównie z myślą o transporcie towarów. Wkrótce jednak zaczęły kursować regularne połączenia pasażerskie z City do podmiejskich dzielnic mieszkaniowych.

Londyn posiada cztery lotniska: Heathrow, Gatwick, Stansted i City.

Londyn - Film 1

Londyn - Film 2

Londyn - Film 3

Londyn - Film 4

.